ترك لذتها و شهوتها سخاست * هر كه در شهوت فرو شد بر نخاست مُرد مُحسن ليك احسانش نمرد * تا نپندارى به مرگ ، او جان سپرد مال در ايثار اگر گردد تلف * در درون صد زندگى آيد خلف در روايتى آمده كه بخشنده كسى است كه واجبات الهى را اداء كند و بخيل كسى است كه نسبت به آنها بخل كند و انجام ندهد . « 1 » از سرور آزادگان و سخاوتمندان كه نه از مال بلكه از جان و عرض و آبرو و شرفش در راه خدا گذشت ، چنين رسيده است : اذا جادَتِ الدّنيا عليك فَجُد بِها * على الناس طُرّاً قبل انْ تَتَفَّلَتْ فَلا الجود يفْنيها اذا هى اقْبَلَتْ * وَ لا البُخْل يبقيها اذا ما تَوَلَّتْ يعنى : زمانى كه دنيا بر تو كرامت و بخششى كرد ، آن را بر همه مردم ببخش قبل از اينكه از دست برود . نه جُود از بين برنده دنيا است اگر روى آورد ، و نه بُخل نگهدارنده آن است اگر پشت كند . « 2 » در روايتى از رسول گرامى ( صلى الله عليه و آله ) چنين آمده : « انّ السخاء شجرةٌ مِنْ اشجار الجنّة لَها اغصانٌ مُتدَلّيةٌ فى الدنيا فَمَنْ كانَ سخيّاً تَعَلَّقَ بِغُصْن مِنْ اغْصانها فَساقَه ذلك الغُصْن الى الجنّة ؛ « سخاوت درختى از درختان بهشت است ، براى آن شاخه‌هائى است كه در دنيا آويزان است ، كسى كه سخى شد به شاخه‌اى از شاخه‌هاى آن چنگ انداخته و آن شاخه او را بسوى بهشت مىكشاند » . « 3 » سخاوت پيشه كن كه شجاعترين مردم سخاوتمندترين آنها است « اشْجَعُ

--> ( 1 ) . بحار الانوار ، جلد 71 ، صفحه 351 ، ميزان الحكمه ، جلد 2 ، صفحه 186 . ( 2 ) . بحار الانوار ، جلد 44 ، صفحه 191 ، ( ميزان الحكمه ، جلد 2 ، صفحه 188 ) . ( 3 ) . بحار الانوار ، جلد 8 ، صفحه 171 - جلد 71 ، صفحه 352 - كنزل العمال ، خبر 15926 . .